نويسش (12)

 

                                             حادثه           

 

آرش عزیز،

 

در آنچه می نویسم نمی مانم. از آنچه می نویسم می گریزم. در آنچه می ماند نمی مانم، بل در آنچه نمی ماند می مانم : در زبان !  که می گذرد، که می گذراند. یعنی در آنچه  می گذرانم می گذرم : در وقت !

 ما ساکن ِ نویسش ِ خويش‌ايم، و متن جائی برای سکونتِ ما است در وقتِ خلق. و خلق، اتفاق که افتاد، من دیگر ساکن سکونتِ خود نیستم. غائبِ خویشم : اورگاسم !