août 23, 2013

دانشگاه و ادبیات مدرن

 فریده ، دانشجوی ادبیات سوربُن (پاریس 8)، پارسال شعری از هانری میشو را، که استادش برای ترجمه و آنالیز به دانشجویان داده بود، پیش من آورد، و کمک خواست. شعر را به کارگاه "قلمک" بردیم، و ترجمۀ آن به صورتی درآمد که در زیر به فرانسه و فارسی می خوانید:

 HENRI Michaux
 Qui je suis
 Le Grand Combat 
 A R. – HERMANT.


 Il l’emparouille et l’endosque contre tere ; Il le raque et le roupète jusqu’à son drâle ; Il le pratèle et le libucque et lui barufle les ouillais ; Il le tocarde et le marmine ; Le mange rape à ri et ripe à ra. Enfin il l’écoecobalisse. L’autre hésite, s’espdrine, se défaisse, se torse et se ruine. C’en sera bientôt fini de lui ; Il se reprise et s’emmargine … mais en vain Le cerceau tombe qui a tant roulé. Abrah ! Abrah ! Abrah ! Le pied a failli ! Le bras a cassé ! Le sang a coulé ! Fouille, fouille, fouille, Dans la marmite de son ventre est un grand secret Mégères alentour qui pleures dans vos mouchoirs On s’étonne, on s’étonne, on s’étonne Et on vous regarde On cherche aussi, nous autres, le Grand Secret.


 مسابقۀ بزرگ پهلوانی
می زنگانَدش، می کُشتی یانَدش و می پُشتانَدش بر زمین
 می سایَدش و می کاهدَش:
می شقّدش و می تیغدَش، و با تیغه هامی جمعدش:
 می تکدش و می لگدش،
 می کوتاهدَش، می سوهانَدش با سو و می صافانَدش با صا.
 عاقبت می پوستانَدَش. 
دیگری تردید می کند، خود می خجالد، خود می خرابد،
خود می طنابد و خود می ویرانَد 
دیگر از او رمق نمی ماند 
دوباره جان می گیرد و خود به حاشیه می حاشیَد ... ولی به عبث 
دایرکآب می افتد، با آنهمه چرخه. 
آبراه! آبراه! آبراه! 
پا ور شکسته است!
 بازو گسسته است!
خون آمده !
بجوی، برو توش، بجوی،
در دیگ شکمش راز ِ بزرگی هست
سلیطه های اطراف که در دستمال هایتان گریه می کنید،  
ما حیرت می کنیم، حیرت می کنیم، حیرت می کنیم
و به شما نگاه می کنیم
و ما نیز، ما دیگران، در جستجوی آن راز ِبزرگ می مانیم.

 هانری میشو (1927)
از کتاب : " آنکه من بودم"


 آنچه آن دختر دانشجو، در تحلیل این شعر و ترجمۀ آن با خود برده بود او را در میان چهار نفر اول کلاسش جا داده بود، که در آن، هشتاد دانشجوی دیگر با ملیت های دیگر روی همین شعر کار کرده بودند. آن حرف ها هر چه بود جایش اینجا، در این اشارۀ کوتاه، نیست. اما در این اشارۀ کوتاه جای این حرف هست که دربارۀ کارهائی از این نوع بگویم که : در اینجا، شاعری هست که شعرش به دانشگاه می رود، و در آنجا شعری هست که شاعرش را از دانشگاه 
می راند. فرق چندانی نداریم

                                                                                                                                                                                 ی- ر
يداله رويائی @ royai AT orange DOT fr août 23, 2013 2:29 AM || Balatarin